Historia kriokonserwacji ludzkich gamet ma już prawie 200 lat, właśnie wtedy zaobserwowano bowiem, że plemniki zamrożone w śniegu po ogrzaniu wykazują ruch. Dobrze działający program mrożenia zarodków i gamet jest nieodzownym elementem pracy każdej pracowni zajmującej się metodami rozrodu wspomaganego.

W kriobiologii powyższym niekorzystnym zjawiskom zapobiega się dzięki zastosowaniu związków osłaniających, tzw. krioprotektantów, zawansowanej aparatury umożliwiającej kontrolowane schładzanie oraz ultraszybkiego zamrażania.
Magazynowanie zamrożonego materiału biologicznego w zbiornikach z ciekłym azotem (liquid nitrogen – LN) jest również bezpiecznym etapem kriokonserwacji. Jedynie przypadkowe ogrzanie mogłoby być przyczyną uszkodzeń zamrożonych komórek czy tkanek. W obecnie stosowanych systemach przechowywania i kontroli jakości wypadek taki jest wręcz nieprawdopodobny.

W przypadku mrożenia komórek najbardziej niebezpieczne dla nich jest formowanie się kryształów lodu, które mogą uszkodzić delikatne struktury w jej wnętrzu. W celu uniknięcia tego zjawiska większość klinik zajmujących się rozrodem wspomaganym do mrożenia embrionów rutynowo stosuje tzw. wolną technikę zamrażania.

Witryfikacja

Jest to przejście ze stanu ciekłego do stałego bez tworzenia się kryształów lodu. Polega ona na bardzo szybkim schładzaniu komórki jajowej/zarodka wraz krioprotektantem z prędkością 20.000 stopni Celsjusza na minutę do temperatury poniżej -150.

Witryfikacja przeprowadzana jest w nielicznych ośrodkach rozrodu wspomaganego na świecie dając bardzo obiecujące rezultaty zwłaszcza w przypadku mrożenia komórek jajowych.
W naszej klinice do tej metody stosujemy protokół* japońskiego naukowca profesora M.Kuwayamy dający prawie 100% wskaźnik przeżycia zamrażanych oocytów i zarodków.

*Cryotop (Kitazato Biopharma, Japonia)