Leczenie niepłodności metodą pozaustrojowego zapłodnienia od 1978 roku daje szansę na urodzenie dziecka w sytuacji gdy przyczyną niepłodności jest tak zwany czynnik jajowodowy (uszkodzenie jajowodów spowodowane np. zrostami, endometriozą).  Niestety zabieg ten przez wiele lat nie rozwiązywał problemów związanych z obniżonymi parametrami nasienia. Mężczyźni, którzy mieli w nasieniu małą ilość plemników o prawidłowej budowie i ruchu  nie mieli realnych szans na to by zostać ojcem.
Dopiero w 1992 roku wprowadzono modyfikację pozaustrojowego zapłodnienia która zrewolucjonizowała leczenie niepłodności spowodowanej czynnikiem męskim.
Jest to mikroiniekcja plemnika do komórki jajowej czyli podanie pojedynczego plemnika bezpośrednio do komórki jajowej - (ICSI - ang. IntraCytoplasmic Sperm Injection). Metoda ta umożliwia uzyskanie ciąży nawet w przypadku pojedynczych plemników w nasieniu (norma to dziesiątki milionów). ICSI pozwala na "ominięcie" niektórych etapów fizjologicznych, do których zdolne są tylko plemniki płodnego mężczyzny. W większości sytuacji wyrównało to szanse na posiadanie potomstwa mężczyzn zdrowych i uważanych wcześniej za niepłodnych.

Przebieg I. C. S. I.
W części etapów procedury są takie same jak przy klasycznym zapłodnieniu pozaustrojowym (I.V.F.) Różnica w wykonywanych procedurach obejmuje wyłącznie etap laboratoryjny.

Etap laboratoryjny mikroiniekcji.
W laboratorium odnajdujemy komórki jajowe w płynie pęcherzykowym. Za pomocą enzymu hialuronidazy i pipet o dokładnie ustalonych średnicach rozpraszamy komórki wieńca promienistego (oczyszczamy komórki jajowe z komórek które je otaczają), aby umożliwić wykonanie mikroiniekcji.
Po przygotowywaniu nasienia. Embriolog pod bardzo dużym powiększeniem za pomocą mikromanipulatora chwyta plemnik o prawidłowej budowie do cienkiej pipety iniekcyjnej (7µm). Następnie ten właśnie prawidłowy plemnik jest podawany do środka komórki jajowej.