Stymulacja owulacji

Głównym celem stymulacji owulacji jest uzyskanie większej niż w cyklu naturalnym liczby dojrzałych komórek jajowych. Zwiększa to szansę na uzyskanie zarodków, umożliwia mrożenie zarodków i tym samym zwiększa całkowite prawdopodobieństwo uzyskania ciąży. Podczas prawidłowej stymulacji owulacji dochodzi do zsynchronizowanego dojrzewania kilku pęcherzyków w jajniku bez możliwości wystąpienia endogennego piku LH. Obecnie stosowane są następujące protokoły stymulacyjne (kolejność w zależności od częstości stosowania): protokół długi z agonistą gonadoliberyny (GnRH-a), protokół z antagonistą GnRH, protokół krótki z GnRH-a.
Inne schematy stymulacji owulacji, np. z cytrynianem klomifenu, modyfikowany cykl naturalny lub cykl bez stymulacji, są stosowane wyjątkowo rzadko.

Schematy stymulacji owulacji

Protokół długi z agonistą gonadoliberyny	Protokół z antagonistą

Nie ma obecnie jednoznacznych danych potwierdzających wyższą skuteczność jednego typu protokołu stymulacyjnego u wszystkich kobiet kwalifikowanych do leczenia metodą zapłodnienia pozaustrojowego. Wybór protokołu
stymulacyjnego jest sprawą indywidualną.

Pobranie komórek jajowych (punkcja)

Stosując krótkie ogólne znieczulenie wprowadza się przez pochwę do jajnika pod kontrolą USG specjalną cienką igłę i pobiera się po kolei zawartość każdego pęcherzyka (płyn i komórkę jajową). Zabieg ten przeprowadzany jest ambulatoryjnie i trwa około 15 minut. Po kilkugodzinnym pobycie w klinice pacjentka może wrócić do domu. Należy pamiętać o tym, że przez 24 godziny po punkcji (znieczuleniu) nie można prowadzić pojazdów mechanicznych.

Etap laboratoryjny

W laboratorium oddziela się komórki jajowe od płynu pęcherzykowego i umieszcza w specjalnym podłożu do hodowli. W tym czasie partner oddaje nasienie drogą masturbacji. Następnie jest ono odpowiednio przygotowywane. Jeżeli nasienie spełnia odpowiednie parametry to przygotowane plemniki umieszcza się razem z komórkami jajowymi. W przypadku nieprawidłowości nasienia proponujemy parom technikę mikroiniekcji - ICSI. Do zapłodnienia dochodzi w inkubatorze utrzymującym specjalne warunki fizyczne (stałą temperaturę 37 st. C , 5 % CO2, 5% 02 i odpowiednią wilgotność).

Przeniesienie embrionu do jamy macicy (embriotransfer – ET)

Przeniesienie zarodka (zarodków) do macicy (embryotransfer – ET) jest jednym z ostatnich etapów leczenia metodą IVF. Wpływ na powodzenie ET mają następujące czynniki:

1. Wybór zarodka (zarodków) o zachowanym potencjale rozwojowym (który nie zatrzymał się w rozwoju w wyniku nieprawidłowości genetycznych lub rozwojowych). Zarodki mogą być przeniesione do macicy w różnym stadium rozwoju.

W drugiej dobie po pobraniu komórek jajowych zarodki 4-blastomerowe, w 3. dobie zarodki 8-blastomerowe, natomiast w 5.–6. dobie zarodki w stadium blastocysty. ET w stadium blastocysty przynosi korzyści w grupie pacjentek z dobrym rokowaniem.Wprzypadku małej liczby zarodków przedłużona obserwacja zarodków do stadium blastocysty nie poprawia wyników leczenia.

1. Typ cewnika do przeniesienia zarodków
2. Technika zabiegu i doświadczenie wykonującego ET

Należy pamiętać o tym, że na świecie wykonano do tej pory miliony prób pozaustrojowego zapłodnienia i jeszcze więcej embriotransferów. Jednoznacznie stwierdzono że:

• odpoczynek w pozycji leżącej po embriotransferze
• stosowanie dodatkowych leków poza progesteronem (Luteina, Duphaston)
• akupunktura
• unikanie współżycia
• i wiele innych "cudownych metod i leków" (Aspiryna, Sterydy, Antybiotyki itd.)

w żaden sposób nie zwiększają szansy na ciążę.